Unha Leituga en apuros

Pois si, múdome, aínda que de momento só virtualmente.

http://leituga.blogaliza.org

Feliz día da República a tod@s!

...e que os samesugas deixen de multiplicarse, por favor!

PD: En 14 horas, volta a Bilbo.

Mentres sigo inmersa na reportaxe sobre Medicinas Alternativas para a radio, infórmovos de que oficialmente a nosa curtametraxe xa ten páxina oficial (ou sexa, un blog).
A curtametraxe chámase Pañuelos de Papel, e aínda que o pareza non é de corte tráxico, máis ben ao contrario. Tenta responder a unha pregunta trascendental (que seguro que todos vos fixestes algunha vez): que pasa cos kleenex despois de usados? A resposta, a finais de Xuño da man de Naza, Sere, Maite, Gloria e eu.

Se non podedes agardar, máis información en http://panuelosdepapel.blogspot.com

Acaba de abrirse o cásting para a nosa curtametraxe.

Se queres participar, escribe a panuelosdepapel@hotmail.com


PD: E mentres tanto, reportaxe laboriosa en Radio Euskadi

PPD: O sábado en Vincios, meniñ@s!

Parece mentira qué rápida se está a pasar esta lexislatura e qué paseniño a anterior.

O terceiro 14-M pasou, e falta menos para novas eleccións (espero que non anticipadas). As do 2004 foron as miñas primeiras eleccións xerais (coido que a primeira vez que votei foi o ano anterior, nas locais de Gondomar -ai, qué lugar-). Para as xerais tiven que votar por adiantado, xa que ía estar fóra. Supoño que a algúns xa vos soa a historia (e senón, podedes ir ao comezo deste blog, moito máis insidioso e mordaz que agora, todo hai que dicilo) pero o 12 de marzal dese ano eu marchaba a París, tras saber do accidente da miña avoa e crer coma unha idiota nas primeiras roldas de prensa de Acebes (pásame por confiada), aínda que grazas a Gabilondo marchei coa mosca trala orella. Así que votei a finais de Febreiro sen pensar no 11-M, e prostituín o meu voto (é un xeito como calquera outro de dicilo). Si, recoñezo que non votei a quen tiña pensado por favorece-lo voto útil. Aínda me arrepinto agora, e non por ZP, senón por darlle vaite ti a saber cantos escanos ao Psoe de Pontevedra, niño de serpes.
Recoñezo que durante todos estes anos houbo decisións do Goberno que apraudín moito, e outras que critiquei -e critico- con acritude. O 14 de Marzal do 2004 supuxo un antes e un despois a tódolos niveis na miña vida, e non, non esaxero. Unha etapa da miña vida que remata, a incertidume do futuro... e unha nova etapa política. Vaia día! Cando aterrei en Compostela e me deron a nova, non o podía crer. Sentinme parte do cambio, aínda que o meu pai non mo perdoou, con razón; el é dos que di que prefire un gobernante do PP que un do Psoe, xa que co primeiro sabes o que che espera, e non che crava a puñalada polas costas coma o segundo. Jeje.
Ben, pois a un ano de que remate a lexislatura paréceme de xustiza louva-las decisións ben tomadas, coma a volta dos soldados do Iraq, a legalización do matrimonio gay (isto lémbrame á camiseta dunha amiga que di: agora que podo, non quero) ou o intento de chegar a algún acordo con ETA. Se ben, coido que antes de falar deste tema haberá que darlle tempo ao tempo para descubrir qué foi o que fallou, xa que as decisións que veñen de Madrí teñen ese problema... que veñen de Madrí. Pero non todo van ser louvas, e coido que houbo decisións moi criticables, coma o tan polémico Estatut catalán, pactado ás costas do goberno autonómico. Unha estratexia que non sei eu quén idearía, pero unha vez máis cheira a Madrí.

En fin, de aquí ao ano que vén aínda poden pasar cousas, para ben ou para mal, pero algo me di que na vindeira lexislatura non vai ser tan doado que ZP obteña os mesmos resultados. O voto útil tivo o seu momento, pero agora coido que tódolos que o empregamos voltaremos ao noso lugar político inicial, e o PP vai ter máis dos que nos pensamos, que esta nova dereita faltona está do máis guerrilleira.


PD: Eu non teño ningún problema con Madrí como cidade, pero si como embigo do mundo. Leituga dixit.
PPD: Pois si, quero recuperar o cáriz inicial deste blog, que teño tan abandonado ultimamente (o fotolog é tan rápido e banal que me deixei levar).

Tras unha semana Franchute, tería tanto que contarvos que non sei por onde comezar. Remítovos ao fotolog ;-)

Au revoire, que dixo Voltaire!

Ao final chorei ao despedirme. O venres foi un día triste, e voltei chorar ao chegar a casa. Levaba toda unha semana (todo un mes, máis ben) concienciándome, dicíndome a min mesma que este día ía chegar, pero ao final non fun quen. Son unha choromicas, xa sei. Trala reunión (uf) do xoves e o xantar becario do venres, tocou despedida á tardiña. Uns bombóns, licorcafé (son unha cachonda, xa o sei) e bágoas a treu. Sei que non o lerán, pero como dixera nun post anterior, grazas GRAZAS a tod@s, porque me tratastes xenial e porque quedei con ganas de máis.

O meu titor da beca díxome que se quero podo propor temas ao equipo de reportaxes da radio e se algún se aproba, podo levalo adiante (e pagaranme por elo! incrible! espero que non saiba que podería facelo gratis só por seguir alí). Ogallá funcione. Ademais, sexa como sexa teño que voltar, porque o día 10 de marzal vou estar n'A Galería (o programa cultural dos sábados pola tarde) unha horiña, e ademais esquecín facer un par de cousas antes de despedirme o venres (son un desastre!).

E polo demais... pois o martes I. e eu marchamos Francia adiante. Imos facer un roteiro polos castelos do Loira e despois imos a París (unha cidade de estraña lembranza). Xa vos contarei á volta.

Novas en xeral: o asunto 'gondomarense' fede que alcatrea/ ao final non teño que usar gafas/ ogallá o de Dionisio Pereira remate xustamente/ sigo sen sabe-lo resultado final de dúas materias/ ...felicidade en xeral :-)

Porque é importante.
Porque é de hixiene moral
Porque é necesario
Porque precisamos do seu traballo
Porque xente coma el é a que fai que esta sociedade avance

É preciso que asinemos. Eu xa o fixen.

DIONISIO PEREIRA GONZALEZ




11-feb-2007

A/a dos amigos /as historiadores

e responsables das asociacións de recuperación da memoria:



A familia (residente en Pontevedra) do antigo alcalde de Cerdedo (dende 1950) e xefe local de Falange nos días que seguiron ao golpe militar, Manuel Gutiérrez Torres, familia que tamén está emparentada con outro falanxista de primeira hora, Francisco Nieto, tenme presentado unha demanda de conciliación que se verá o día 15 de febreiro ás 11h no Xulgado de Paz de Cerdedo, por publicar no libro "A IIª República e a Represión franquista no Concello de Cerdedo" editado en 2006 por "Verbo Xido" a seguinte frase:



"Persoas sinaladas pola súa presunta participación en diversas manifestacións da represión: Angel, Luis e Manuel Gutiérrez Torres (xefe da Falange, alcalde de Cerdedo nos anos 40 e 50), Eligio e Francisco Nieto (falanxistas)...."



Tamén o fan por unha frase semellante publicada no meu traballo incluído nas Actas do Congreso da Memoria celebrado en Narón en decembro de 2003.



Esixen que me retracte, que publique esa retractación nos mesmos medios nos que foron escritas as frases devanditas e que acepte unha indemnización polos danos e perxuízos sufridos, "en la cuantía que se determinará en el momento procesal oportuno".



Como é evidente, eu nin podo nin quero retractarme, posto que esas persoas foron sinaladas por numerosas fontes orais como participantes nunha represión na que se pasearon a 7 veciños, houbo malleiras, multas, roubos, detencións e humillacións se taxa, etc. etc. Non podo, pois, por que non podo faltar á verdade, e porque tamén está en xogo a dignidade das vítimas. O problema é que só teño fontes orais, posto que como sabes, os paseos, as malleiras, os roubos, etc. non teñen a penas referencias documentais (só en casos moi excepcionais) e ficaron impunes. Ademáis, eu non utilizarei nunca as miñas fontes orais como testemuñas nun xuízo, porque non podo implicar nesa situación tan desagradable a persoas de máis de 80 anos, que confiaron en min e que xa saben o que foi a represión fascista porque aturaron con ela na súa mocidade. Algúns, ademáis, son familiares directos dos asasinados.



En conclusión, está en xogo a liberdade de expresión e o mantemento "per secula seculorum" da impunidade dos agresores, asumida hoxendía polos seus descendentes. A maiores, aqueles que se beneficiaron do franquismo, pretenden seguir facéndoo en retrospectiva.



Entendo, pois, que isto sobarda a cuestión persoal, e debera ser tomado en conta xunto con outros "incidentes" similares que están a acontecer (no Grove e en Cambados, por exemplo), por todas aquelas persoas e entidades que vimos traballando na recuperación da memoria da represión franquista, e, se é posíbel, darlles unha resposta colectiva.



Por algunhas informacións, me consta que a familia en cuestión tivo presións externas, non sei de quén, pero posibelmente de círculos da dereita, para presentar a demanda.

Polo tanto, se temos en conta as ameazas que comezan a proliferar, podemos estar no comezo dunha estratexia para cortar as actividades de historiadores e colectivos debruzados nesta temática, aproveitando os innegables trazos conservadores (por utilizar unha expresión suave) do aparato xudicial: daqueles polvos da Transición, veñen estes lodos.



Este comnicado que vos remito adxunto pode ser enviado axiña á prensa, co maior apoio posíbel de colectivos e persoas.

En calquera caso, nós estamos polo labor de facer algo conxuntamente.



Saúde

Dionísio Pereira

-> Se queredes colaborar coa causa, enviade os vosos datos (Nome e Apelidos, DNI, etc) a dpereirag@terra.es

Estou pondo a proba a Mister Google.

Ola, Dani!

PD: Ganbara.

Algún de vos sabe onde podo conseguir 'Nin rosmar un laído' De Suso Vaamonde? É un disco do 1977. Un agasallo combativo para unha persoa ídem.