Unha Leituga en apuros

Pois si, múdome, aínda que de momento só virtualmente.

http://leituga.blogaliza.org

Feliz día da República a tod@s!

...e que os samesugas deixen de multiplicarse, por favor!

PD: En 14 horas, volta a Bilbo.

Mentres sigo inmersa na reportaxe sobre Medicinas Alternativas para a radio, infórmovos de que oficialmente a nosa curtametraxe xa ten páxina oficial (ou sexa, un blog).
A curtametraxe chámase Pañuelos de Papel, e aínda que o pareza non é de corte tráxico, máis ben ao contrario. Tenta responder a unha pregunta trascendental (que seguro que todos vos fixestes algunha vez): que pasa cos kleenex despois de usados? A resposta, a finais de Xuño da man de Naza, Sere, Maite, Gloria e eu.

Se non podedes agardar, máis información en http://panuelosdepapel.blogspot.com

Acaba de abrirse o cásting para a nosa curtametraxe.

Se queres participar, escribe a panuelosdepapel@hotmail.com


PD: E mentres tanto, reportaxe laboriosa en Radio Euskadi

PPD: O sábado en Vincios, meniñ@s!

Parece mentira qué rápida se está a pasar esta lexislatura e qué paseniño a anterior.

O terceiro 14-M pasou, e falta menos para novas eleccións (espero que non anticipadas). As do 2004 foron as miñas primeiras eleccións xerais (coido que a primeira vez que votei foi o ano anterior, nas locais de Gondomar -ai, qué lugar-). Para as xerais tiven que votar por adiantado, xa que ía estar fóra. Supoño que a algúns xa vos soa a historia (e senón, podedes ir ao comezo deste blog, moito máis insidioso e mordaz que agora, todo hai que dicilo) pero o 12 de marzal dese ano eu marchaba a París, tras saber do accidente da miña avoa e crer coma unha idiota nas primeiras roldas de prensa de Acebes (pásame por confiada), aínda que grazas a Gabilondo marchei coa mosca trala orella. Así que votei a finais de Febreiro sen pensar no 11-M, e prostituín o meu voto (é un xeito como calquera outro de dicilo). Si, recoñezo que non votei a quen tiña pensado por favorece-lo voto útil. Aínda me arrepinto agora, e non por ZP, senón por darlle vaite ti a saber cantos escanos ao Psoe de Pontevedra, niño de serpes.
Recoñezo que durante todos estes anos houbo decisións do Goberno que apraudín moito, e outras que critiquei -e critico- con acritude. O 14 de Marzal do 2004 supuxo un antes e un despois a tódolos niveis na miña vida, e non, non esaxero. Unha etapa da miña vida que remata, a incertidume do futuro... e unha nova etapa política. Vaia día! Cando aterrei en Compostela e me deron a nova, non o podía crer. Sentinme parte do cambio, aínda que o meu pai non mo perdoou, con razón; el é dos que di que prefire un gobernante do PP que un do Psoe, xa que co primeiro sabes o que che espera, e non che crava a puñalada polas costas coma o segundo. Jeje.
Ben, pois a un ano de que remate a lexislatura paréceme de xustiza louva-las decisións ben tomadas, coma a volta dos soldados do Iraq, a legalización do matrimonio gay (isto lémbrame á camiseta dunha amiga que di: agora que podo, non quero) ou o intento de chegar a algún acordo con ETA. Se ben, coido que antes de falar deste tema haberá que darlle tempo ao tempo para descubrir qué foi o que fallou, xa que as decisións que veñen de Madrí teñen ese problema... que veñen de Madrí. Pero non todo van ser louvas, e coido que houbo decisións moi criticables, coma o tan polémico Estatut catalán, pactado ás costas do goberno autonómico. Unha estratexia que non sei eu quén idearía, pero unha vez máis cheira a Madrí.

En fin, de aquí ao ano que vén aínda poden pasar cousas, para ben ou para mal, pero algo me di que na vindeira lexislatura non vai ser tan doado que ZP obteña os mesmos resultados. O voto útil tivo o seu momento, pero agora coido que tódolos que o empregamos voltaremos ao noso lugar político inicial, e o PP vai ter máis dos que nos pensamos, que esta nova dereita faltona está do máis guerrilleira.


PD: Eu non teño ningún problema con Madrí como cidade, pero si como embigo do mundo. Leituga dixit.
PPD: Pois si, quero recuperar o cáriz inicial deste blog, que teño tan abandonado ultimamente (o fotolog é tan rápido e banal que me deixei levar).

Tras unha semana Franchute, tería tanto que contarvos que non sei por onde comezar. Remítovos ao fotolog ;-)

Au revoire, que dixo Voltaire!

Ao final chorei ao despedirme. O venres foi un día triste, e voltei chorar ao chegar a casa. Levaba toda unha semana (todo un mes, máis ben) concienciándome, dicíndome a min mesma que este día ía chegar, pero ao final non fun quen. Son unha choromicas, xa sei. Trala reunión (uf) do xoves e o xantar becario do venres, tocou despedida á tardiña. Uns bombóns, licorcafé (son unha cachonda, xa o sei) e bágoas a treu. Sei que non o lerán, pero como dixera nun post anterior, grazas GRAZAS a tod@s, porque me tratastes xenial e porque quedei con ganas de máis.

O meu titor da beca díxome que se quero podo propor temas ao equipo de reportaxes da radio e se algún se aproba, podo levalo adiante (e pagaranme por elo! incrible! espero que non saiba que podería facelo gratis só por seguir alí). Ogallá funcione. Ademais, sexa como sexa teño que voltar, porque o día 10 de marzal vou estar n'A Galería (o programa cultural dos sábados pola tarde) unha horiña, e ademais esquecín facer un par de cousas antes de despedirme o venres (son un desastre!).

E polo demais... pois o martes I. e eu marchamos Francia adiante. Imos facer un roteiro polos castelos do Loira e despois imos a París (unha cidade de estraña lembranza). Xa vos contarei á volta.

Novas en xeral: o asunto 'gondomarense' fede que alcatrea/ ao final non teño que usar gafas/ ogallá o de Dionisio Pereira remate xustamente/ sigo sen sabe-lo resultado final de dúas materias/ ...felicidade en xeral :-)

Porque é importante.
Porque é de hixiene moral
Porque é necesario
Porque precisamos do seu traballo
Porque xente coma el é a que fai que esta sociedade avance

É preciso que asinemos. Eu xa o fixen.

DIONISIO PEREIRA GONZALEZ




11-feb-2007

A/a dos amigos /as historiadores

e responsables das asociacións de recuperación da memoria:



A familia (residente en Pontevedra) do antigo alcalde de Cerdedo (dende 1950) e xefe local de Falange nos días que seguiron ao golpe militar, Manuel Gutiérrez Torres, familia que tamén está emparentada con outro falanxista de primeira hora, Francisco Nieto, tenme presentado unha demanda de conciliación que se verá o día 15 de febreiro ás 11h no Xulgado de Paz de Cerdedo, por publicar no libro "A IIª República e a Represión franquista no Concello de Cerdedo" editado en 2006 por "Verbo Xido" a seguinte frase:



"Persoas sinaladas pola súa presunta participación en diversas manifestacións da represión: Angel, Luis e Manuel Gutiérrez Torres (xefe da Falange, alcalde de Cerdedo nos anos 40 e 50), Eligio e Francisco Nieto (falanxistas)...."



Tamén o fan por unha frase semellante publicada no meu traballo incluído nas Actas do Congreso da Memoria celebrado en Narón en decembro de 2003.



Esixen que me retracte, que publique esa retractación nos mesmos medios nos que foron escritas as frases devanditas e que acepte unha indemnización polos danos e perxuízos sufridos, "en la cuantía que se determinará en el momento procesal oportuno".



Como é evidente, eu nin podo nin quero retractarme, posto que esas persoas foron sinaladas por numerosas fontes orais como participantes nunha represión na que se pasearon a 7 veciños, houbo malleiras, multas, roubos, detencións e humillacións se taxa, etc. etc. Non podo, pois, por que non podo faltar á verdade, e porque tamén está en xogo a dignidade das vítimas. O problema é que só teño fontes orais, posto que como sabes, os paseos, as malleiras, os roubos, etc. non teñen a penas referencias documentais (só en casos moi excepcionais) e ficaron impunes. Ademáis, eu non utilizarei nunca as miñas fontes orais como testemuñas nun xuízo, porque non podo implicar nesa situación tan desagradable a persoas de máis de 80 anos, que confiaron en min e que xa saben o que foi a represión fascista porque aturaron con ela na súa mocidade. Algúns, ademáis, son familiares directos dos asasinados.



En conclusión, está en xogo a liberdade de expresión e o mantemento "per secula seculorum" da impunidade dos agresores, asumida hoxendía polos seus descendentes. A maiores, aqueles que se beneficiaron do franquismo, pretenden seguir facéndoo en retrospectiva.



Entendo, pois, que isto sobarda a cuestión persoal, e debera ser tomado en conta xunto con outros "incidentes" similares que están a acontecer (no Grove e en Cambados, por exemplo), por todas aquelas persoas e entidades que vimos traballando na recuperación da memoria da represión franquista, e, se é posíbel, darlles unha resposta colectiva.



Por algunhas informacións, me consta que a familia en cuestión tivo presións externas, non sei de quén, pero posibelmente de círculos da dereita, para presentar a demanda.

Polo tanto, se temos en conta as ameazas que comezan a proliferar, podemos estar no comezo dunha estratexia para cortar as actividades de historiadores e colectivos debruzados nesta temática, aproveitando os innegables trazos conservadores (por utilizar unha expresión suave) do aparato xudicial: daqueles polvos da Transición, veñen estes lodos.



Este comnicado que vos remito adxunto pode ser enviado axiña á prensa, co maior apoio posíbel de colectivos e persoas.

En calquera caso, nós estamos polo labor de facer algo conxuntamente.



Saúde

Dionísio Pereira

-> Se queredes colaborar coa causa, enviade os vosos datos (Nome e Apelidos, DNI, etc) a dpereirag@terra.es

Estou pondo a proba a Mister Google.

Ola, Dani!

PD: Ganbara.

Algún de vos sabe onde podo conseguir 'Nin rosmar un laído' De Suso Vaamonde? É un disco do 1977. Un agasallo combativo para unha persoa ídem.

Para comezar e coma sempre digo nestes últimos tempos: sigo viva.

O día 15 de Febreiro remato as prácticas en Radio Euskadi. Supoño que ninguén dos que ten traballado comigo ata hoxe (e ata o vindeiro 15) lerá isto, pero dende aquí gustaríame dárlle-las grazas. Recoñeco que comecei con medo, porque é a primeira vez que entro nun medio de comunicación (a foto de aniversario no Xabarín Club non conta) e non tiña moi claro qué facer. Os primeiros días foron un pouco caóticos. Non sabía cómo locutar, tiña nocións básicas de redacción e non tiña nin idea de cómo funcionaba nin a Intranet nin o programa de Edición. Agora tampouco é que sexa unha experta, pero vaia...
Co paso das semanas e dos meses aprendín moito, moitísimo, e non só a nivel 'profesional'. Aprendín a comprender a persoas doutras ideoloxías, a rirme de min mesma (e dos demais) e sobretodo a perde-lo medo. Medo aos teléfonos, aos descoñecidos e ao directo. Os que me coñecedes sabedes de sobra que son bastante máis medosa do que parezo e que o medo ao ridículo pode comigo en moitas ocasións. Pero coido que, senón o superei 100%, case. E aínda que só sexa por iso, xa estou contenta.
Dende este pequeno espazo meu, quería dárlle-las grazas a todos, antes de que remate a beca.
Grazas a Pedro, polo seu tempo, paciencia e humor.
Grazas a Iñaki polos chistes
Grazas a Dani polo galego na diáspora
Grazas a Mikel polas facilidades
Grazas a Arantza por confiar en min para os directos daquela ponte
Grazas a Maite por se-la nai de todos
Grazas a Cris polos auxilios en local
Grazas a Morejón... polos comentarios verdes? non, non sei se darche as grazas :P
Grazas a Julen por levarme con el
Grazas a... Bittor, Isa, Jaione, o outro Iñaki, o outro Dani, Ane, a outra Cris, Goizalde, Maitane, Iker, Alberto, Tito, Javi, Maider, Aitor, Ágatha... e a quen me deixe atrás.




...e para quen non o saiba:

Venres 9 de Febreiro
ás 20:00h
IES 'Auga da Laxe', Gondomar
Mesa Redonda con Xose Lois Vilar, Antonio Monroy e a Leitu.
'A recuperación da Memoria Histórica'

Mentres oio un helicóptero (hoxe convocaran manifestacións de Askatasuna en toda Euskal Herria e onte Garzón dixo que as Forzas da Orde -jaja- as evitasen por calquera medio -armado ou sen armar-) penso que en dous días estarei voltando a casa. E non imaxinades a ilusión que me fai. Porque este ano vou estar quince días (que van pasar voando) en Vincios. Teño tantas ganas de ver a todo a xente!

Ademais, esta semana cometín o meu primeiro gazapo como xornalista radiofónica. Un gazapo que se non vives en Bilbo igual non o entendes, pero co que algo me di que me van tomar o pelo de forma indefinida. Maldito Lehendakari! :P

Pois o dito, Zorionak eta Urte Berri On! Bo Nadal e Feliz Aninovo!

:D

Como adoita pasar sempre nestes casos, o tempo é mellor verdugo que a xustiza. Ou cando menos, máis rápido.
A meirande parte dos grandes asasinos morren sen seren xulgados para a posteridade, por desgraza para todos aqueles que tiveron que padecelos. O caso de Pinochet é un máis na cada vez máis longa lista de asasinos aos que a morte salva da xustiza.

Qué noxo dá.

Noutra orde de cousas (mira ti qué frase) non parece que o devecido proceso de paz vaia chegar moi lonxe. Isto é unha opinión completamente persoal, aviso, e non tedes por qué compartila nin está baseada en datos clarificadores. Baixo o meu punto de vista, entre uns e outros están a xogar a un xogo moi peligroso, e sobre a mesa hai demasiadas cousas. Un proceso de paz é iso, un proceso.

...sinto deixarvos así, pero non podo seguir agora, que hai cea sobre a mesa ;)

Catro anos xa... sen can, sen riso, sen mar.

Nunca Máis.

Acabo de ler unha nova nun xornal, concretamente no Correo, o seguinte:

'Tel Aviv prohíbe aos xudeus de Etiopía doar sangue'
A Policía cargou onte en Xerusalén contra un grupo de xudeus etíopes que protestaban pola discrimiación que sofren en Israel. Os 'xudeus esquecidos', que non foron aceptados no Estado Hebreu ata 1973, manifestábanse contra a medida que lles prohíbe doar sangue por temor a que estea contaminada. Once persoas resultaron feridas.
Á nova acompáñaa unha foto terrible dun policia montado a cabalo aplastando a un mozo no chan.

Isto é todo. A min paréceme unha nova arrepiante, impactante e terrible. Pero ao mundo dalle igual. Aquí o que importa é que Bisbal cortou os rizos ou que mañán igual fai sol.

Qué mundo.

Á fin xa temos Internet no piso. Orange non comeza con bo pé.

Os días pasan, sen tempo nin de pensar. Estou contenta, porque este curso parece adsequible (con esforzo, iso si), porque as cousas enderézanse e tamén porque me gusta o que estou a facer. Creo que xa o sabedes, pero por se acaso: hai case un mes comecei a facer prácticas en Radio Euskadi (www.eitb.com, se queredes oílo) e a verdade é que estou moi contenta. Estou en informativos, e redacto e locuto noticias, crónicas... vou de 16h a 20h e o que eu fago sae en Crónica da Tarde, ás 20h. Gústame, sei que xa o dixen. Gústame moito e sinceramente agora penso que esta pode ser unha vía, un posible roteiro a seguir. Quen sabe. De momento fixen unha morea de crónicas e algunha noticia, e saíron varias delas: a nova sobre as declaracións de Putin, unha sobre o estado de Galiza, sobre o mozo vasco condenado a morte en Filipinas, sobre as eleccións en Ecuador,... (e outra sobre a pesca da antxoa, certo).

Polo demais, as cousas aquí (nas altas esferas) parece que se complican: armas roubadas o día antes da votación no Parlamento Europeo... non sei, pero alguén parece ter ganas de troula, e non está o forno para bolos (tranquila, mamá). No meu pequeno reducto, tudo bem.

PD: Sei que son incongruente, pero téñomo merecido, hai un mes queixábame de non ter nada que facer e hoxe estou feita pó. Levo un ritmo acelerado, pero son feliz.

Volta a Bilbo.

A miña amiga Ana escribiu unha cousa o outro día que, ao lela, púxome a pel de galiña. 

-"Algún día, pensaba, encontrarás un lugar en el que te quieras quedar. No así, no de pronto, ni de forma premeditada. Simplemente te quedarás. Con una vida, tu vida, con gente y flechas y también lugares. Sin la sensación de que te estás perdiendo algo en otro rincón del globo"

Ogallá algún día eu deixe de ter esa sensación absurda que me abruma hoxe, a sensación de estar perdéndome cousas. Con todo isto aprendo, claro que si, pero hai tantas cousas que boto en falta... tantas toneladas de pensamentos que son incapaz de deixar atrás e que me pesan. Pésanme tanto que me doe o corpo, e fanme preguntarme moitas cousas ás que prefiro non contestar polo meu propio ben. Sei por qué estou aquí, e sei que TEÑO que vivir esta experiencia e continuala, pero non sei se quero volver sentir isto, non quero volver chegar a un sitio con grandes expectativas e que se veñan abaixo. Entón agora a cousa está en qué facer a partires do momento no que nada nos ate aquí, se seguir adiante ou aborta-lo plan. E non sabemos, polo que de aquí en diante quedan moitas cábalas e reflexións. Que por qué escribo isto? porque sei que a estas alturas xa ninguén o le, e porque se escribo parece que o problema se relativiza. 


















PD: É denigrante e mesmo denunciable que as mesmas cadeas de TV que fan campañas contra a anorexia promovan programas de "supermodelos". Noxento.

Ardegaliza.info

Non teño palabras. Onte voltamos dende Bilbo pola Autovía das Rías Baixas e cada vez que viamos lume era unha puñalada. Xa non sabería enumerar cantas vilas arden. Arde TODO. E cada vez que falan de 'eficacia', de que 'todo está controlado', cada vez que vexo fotos de políticos con mangueiras (véxase Núñez Feijóo), cada vez que escoito á Ministra dicir que o que acontece en Galicia débese a unha patoloxía coa que nacemos porque os galegos no fondo somos vikingos, cada vez que alguén di/fai algo relacionado co lume que non sexa denuncialo ou extinguilo a min só se me ocorre preguntarme se temos realmente o que nos merecemos. Vaite ti a saber.

Avionetas que voan por riba da miña casa, lume, muxicas, fume... éntranme ganas de chorar.

 

O día 20 ás 12h en Compostela. Eu vou ir.

E a ti, prostitut@, que prendes lume ao monte por uns patacóns só podo dicirche que es un/ha desgrazad@, que non mereces nada.

Fillos de mala nai tódolos que prenden lume aos montes. Malnados, todos e cada un.

A xenreira que sinto non se apaga con auga, non.